ฉันไม่เข้าใจ ทำไมรักเรามันช่างดูเลือนลาง
ยิ่งมองออกไปยิ่งไม่เห็นทาง
ยังไม่รู้ว่าจะประคับประคองไปทางไหน

เมื่อเธอไม่เหลือ อ้อมกอดอุ่นไอที่ฉันคุ้นเคย
มองแววตาเธอไม่มีฉันเลย
แล้วอย่างนี้ฉันยังทนอยู่ต่อไปได้ยังไง
ในเมื่อหัวใจมันขาดความรัก
ก็เหมือนคนที่ขาดอากาศหายใจ

  จะยอมหนี ไปเองจากเธอ
แม้จะต้องเจอความจริงที่ปวดใจ
อาจต้องทนเหงา ที่มันไม่เหลือใคร
ดีกว่าอยู่แล้วช้ำใจ ที่ไม่ได้ ความรักจากเธอ

รู้ว่าตรงนั้น ที่ไม่มีเธออยู่ข้างๆ กาย
ก็คงเหน็บหนาวไปถึงหัวใจ
คำหว้าเหว่เดียวดาย ไม่ต่างอะไรกับตรงนี้
ในเมื่อหัวใจมันขาดความรัก
เหมือนคนที่ขาดอากาศหายใจ